तोशीस

खोलखोल कायमच गाडलेले डोळे आणि 

जमिन कोरतानाचा तो मातीभरला अंगठा

एवढीच काय ती तिची ओळख 

मनच नसलेलं ते फक्त एक धड

दिवसाउजेडात राबराब राबणारं आणि 

रात्रीच्या अंधारात चोळामोळा होणारं 

बंद दाराआड दबलेली अस्फुटता

आणि उशीवरची चार कढत आसवं

मालकीच्या दावेदाराच्या नकळतच 

दावणीला बांधलेलं अख्ख आयुष्य

संपतय भळाळत्या जखमेसहीत

'त्याला' कसलीही तोशीस न लागता 

आपल्याच सत्तेत स्वमग्न तो,

तयार ठेवतोय अजून तसेच

गाडलेले डोळे आणि कोरणारे अंगठे!!

सिरत सातपुते 

८ एप्रिल २०२२