कहर
कहर झालाय
करोनाचा अन् पावसाचा
कडेलोट झालाय
महानगराचा!
सुस्तावलेत सगळे
घेऊन
अफुची गोळी
बडवले गेलेत नगारे
जोरजोरात
आणि ओवाळल्यात
आरत्याही
नकोच ते
विकासाचे स्वप्न
जागेपणीच
मिळाला आहे
सगळ्यांना मोक्ष
कालचं एक दृश्य
भरल्या घरात
पावसाचं पाणी
भांबावलेल्या बायका
त्यातलीच एक
डोळे मिटून
धावा करणारी
मदतीला आलाय तो?
आला असेल नक्कीच
वानवा नाहीच
या शहरात त्याची
फक्त तो राहात नाही देवळात
की नाही बांधली जात
त्याची देवळं!
हा एक चालतोय
कधीपासून
हातात बूट आणि
डोळ्यात अश्रु घेऊन
कुलुपबंदीत
खायची भ्रांत
जगण्याची कसरत
तोही निराश हतबल
येईल त्याच्यासाठीही
कोणीतरी
देईल आधार
जगण्यासाठी
आणि मग
टेकू घेऊन चालायला लागेल
सामिल व्हायला
त्या टोळीत
टाळ वाजवत
मूर्ख बनत आणि बनवत!!
सिरत सातपुते
६ ऑगस्ट २०२०
खूप वास्तवादी सुंदर कविता सिरत
ReplyDeleteअप्रतिम आणि चपखल...!👌
ReplyDelete